بعد صدای مرتضی بود که پیچید تو خونه که : کجایی؟

هیچ عکس العملی نشون ندادم

گذاشتم خودش بیاد 

بی سلام گفت:چرا جواب نمیدی؟ حواست هست؟

سرم رو آروم بردم بالا و نگاهش کردم

بین تخت و پاتختی چمباتمه زده بودم...

به صبحانه امروزمون فکر میکردم مثل همیشه نون سنگک ها رو از توی فریزر درآوردم

یه کم پنیر و ته مونده کره رو هم گذاشتم روی میز

۶ ماه بود صبحونه  دو نفره مون رو همینا تشکیل میداد حالا گاها با یه لیوان چایی شیرین

اوایل هیچ وقت فکر نمیکردم بعد از ۱ سال اینقدر به روزمرگی بیفتیم که دیگه حتی به اسم هم صدا نشم

-

کتش رو انداخت روی تخت

شناسنامه اش افتاد بیرون

صفحه دوم رو که باز کردم اسم زنی زیر اسم من خودنمایی میکرد که حالا دیگه هوو م بود!

صدا زدم:مرتضی مبارکت باشه

جا خورد: تو داری حرف میزنی؟

گفتم: بعد از ۹ ماه

هدیه عروسیته...